Καθώς ξετυλίγεται ακόμη το κουβάρι του κυκλώματος ναρκωτικών στην Κρήτη, έρχονται στο φως όλο και περισσότερες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Μόνο που μέχρι στιγμής δεν έτυχε να δούμε, να ακούσουμε, να διαβάσουμε μια ουσιαστική, ειλικρινή, σφαιρική προσέγγιση του φαινομένου. Τα πάντα εστιάζονται σε ένα δυο χωριά, όπου κάποιοι χωρικοί καλλιεργούν ινδική κάνναβη, οπλοφορούν τιμώντας τα έθιμα, αψηφούν το νόμο, διαθέτουν υπερβολική λεβεντιά και αντιμετωπίζουν με άγριες διαθέσεις τις διοικητικές αρχές.
Δειλά δειλά φωτίζονται και ορισμένες διασυνδέσεις επίορκων λειτουργών της εξουσίας με τους παράνομους και τις παράνομες πράξεις τους είτε για να μην ενοχλούνται από τις δραστηριότητές τους, είτε για να γλύφουν κι αυτοί κανένα κόκκαλο, κυρίως τονίζεται μια αντιπαλότητα «κακών» εναντίον «καλών» σε ένα περιορισμένο γεωγραφικό και κοινωνικο πεδίο. Η πραγματικότητα είναι βέβαια πολύ πιο σύνθετη, γιατί κάτω από το πάπλωμα των εντυπώσεων καλύπτεται το γεγονός πως το θέμα των ναρκωτικών είναι ουσιαστικά ένα πελώριο κοινωνικό πρόβλημα και φαινόμενο και κατ? επέκταση πολιτικό.
Δεν περιορίζεται μόνο σε λεβεντιές και σε φοβίες μιας φούχτας ανθρώπων σ? ένα συγκεκριμένο περιορισμένο γεωγραφικό χώρο. Καθώς σχίζονται οι κουρτίνες αποκαλύπτεται σε όλη του την έκταση το οργανωμένο έγκλημα, το οποίο διαπερνά οριζόντια και κάθετα το κοινωνικό σώμα, πάνω στο οποίο παρασιτούν καλλιεργητές, έμποροι ναρκωτικών, έμποροι όπλων, χρήστες, διωτικές αρχές, θεραπευτικά ιδρύματα, γιατροί, ψυχολόγοι, επιστήμονες που από όλους και για όλους παράγονται και καταναλώνονται απίστευτα οικονομικά μεγέθη. Τα οποία με τη σειρά τους σφυρηλατούν συνεχείς σχέσεις προστασίας, συμμαχίες, συγκρούσεις, ανοχές, διαπλοκές ακόμη και με την πολιτική εξουσία.
Όλοι αυτοί, οι σχέσεις τους, οι συναλλαγές τους, όλοι αυτοί ο εκούσια και ακούσια συμμετέχοντες σ? αυτόν τον φαύλο κύκλο είναι ένα όχι ευκαταφρόνητο κοινωνικό μόρφωμα, που διαμορφώνει το μοντέλο μιας κοινωνίας , που παράγει μια κουλτούρα του εύκολου κέρδους, της προκλητικής κατανάλωσης.
Μιας κοινωνίας που εθίζει από μικρή ηλικία τους πολίτες της στην αρπαχτή, στην ευδαιμονία, στην επίδειξη και οδηγεί κατ? επέκταση στην εξαφάνιση ενός ιστού ισορροπίας για όλους τους πολίτες.
Σ? αυτό το βάλτο δεν είναι χωμένοι ως τ? αυτιά μόνο «οι κλέφτες κι οι χωροφυλάκοι». Είναι χωμένη μια ολόκληρη κοινωνία, που δεν ξέρει τι θέλει, δεν μπορεί να βρει διεξόδους και τρόπους συνολικής αυτοκάθαρσης. Προς το παρόν.
Άρθρα (RSS)